Wydajność i  poprawność funkcjonowania paneli słonecznych

Solary po montażu nie wymagają obsługi serwisowej, działają niezawodnie, a ponadto pozyskują energię minimalnym kosztem i nie zanieczyszczają środowiska. Solary stanowią uzupełnienie układu centralnego ogrzewania i podgrzewu ciepłej wody użytkowej. Wspomagając działanie kotła centralnego ogrzewania umożliwiają istotną redukcję kosztów podgrzania wody w systemie. Instalacje słoneczne działają nie tylko w letnie, słoneczne dni, również z z dużym sukcesem funkcjonują, gdy promienie słońca przebijają się przez zachmurzone niebo, jak i wtedy, gdy temperatura powietrza na zewnątrz jest bardzo niska. To, że wychodząc na dwór marzniemy nie uniemożliwia kolektorom dogrzewania układu ciepłej wody użytkowej. Sprawność i efektywność solarów rośnie, gdy zima jest tak łagodna i bezśnieżna.

Właściwy montaż solarów

Solary to mechanizmy, które zamieniają energię słoneczną na cieplną. Najczęściej są instalowane na dachach budynków, lub też bezpośrednio na ziemi. Ich lokalizacja powinna być tak dobrana, aby słońce przez jak najdłuższy czas skupiało się na płycie kolektora. Kolektory skutecznie działają, gdy chmury nie ograniczają dostępu promieni słonecznych do ziemi. Liczba dni pochmurnych (średnie zachmurzenie sięga 80%) waha się od 120 na nizinach środkowej Polski, do 160 w górach i na pojezierzach, czyli około 2/3 roku kolektory słoneczne mogą skutecznie funkcjonować.


Źródłem energii cieplnej w instalacji solarnej są kolektory, które pozyskują ją z energii promieni słonecznych. Z nich ciepło jest odprowadzane za pomocą czynnika grzewczego (najczęściej cieczy) do zbiorników, które gromadzą ciepło o pojemności do 500 litrów.

Najbardziej efektywna jest instalacja grawitacyjna wraz z jednowężownicowym zasobnikiem.

Nagrzany od słońca czynnik unosi się do góry zasobnika bez użycia pompy obiegowej, potem po oddaniu ciepła w zasobniku ostudzony czynnik powraca do kolektora. W takim układzie konieczne jest umieszczenie zasobnika powyżej kolektorów. W praktyce wymusza to ustawienie kolektorów na stelażach w ogródku a zasobnika na piętrze domu.

Drugim stosowanym rozwiązaniem jest instalacja z obiegiem wymuszonym.

Pozbawiona jest ona wad montażu z obiegiem grawitacyjnym, jednak konieczne jest w nim wykorzystanie pompy oraz systemu automatycznego sterowania nią. Njczęściej w takim obiegu wykorzystywane są zbiorniki posiadajace dwie wężownice (zbiorniki biwalentne). Umozliwiają one kooperację z dwoma źródłami ciepła, czyli kolektorami i kotłem. Do dolnej wężownicy łączymy solary, do górnej – kocioł grzewczy. Gdy warunki na to pozwalają (temperatura czynnika w kolektorze jest wyższa o 5 do 8 stopni Celsjusza od temperatury wody w zbiorniku) włączona jest pompa obiegowa tłocząca rozgrzany czynnik z kolektora do wężownicy w zbiorniku. Gdy temperatura na kolektorze jest niska następuje włączenie Kotla. Działa on aż do chwili, gdy woda w górnej części zbiornika uzyska wymaganą temperaturę. Kotły zazwyczaj wyposaża się we własne układy regulacji z określonym priorytetem ciepłej wody. Najpierw podgrzewa on ciepła wodę, a dopiero później grzeje instalację centralnego ogrzewania.
Sterowana ona jest przez czujniki umiejscowione przy wyjściu z kolektorów i w dolnej części podgrzewacza biwalentnego. Pompa włącza się tylko gdy temperatura w kolektorach przekracza\przewyższy temperaturę podgrzewacza o 5 do 8 stopni.

Duży wpływ na efektywność układów solarnych mają wykorzystane kolektory.

Zdecydowanie wpływają na to, czy wodę możemy podgrzewać w słoneczny dzień przy temperaturze ledwie przekraczającej zero stopni Celsjusza, czy też nie.